- post academie
- post ambitie
Mijn plan was om na de academie even geen werk te maken, vakantie te nemen en te beseffen wat de afgelopen vier jaar voor betekenis hebben gehad. Toch na een halve maand merk ik dat mijn handen alweer beginnen te jeuken. Ik twijfel aan wat dit jeukgevoel betekend. Het afstuderen heeft mij minder gegeven dan ik had verwacht. Ik had gehoopt op twee verzamelaars en één expositie. Dat is helaas niet gelukt, maar legt wel een les bloot dat ik geen verwachtingen moet hebben en dit voor mezelf moet doen.
Dat brengt mij bij het volgende: ik heb bumble gedownload. En dit zou niet zoveel moeten betekenen als dat het doet. Het brengt inzicht bij welke pool ik hoor. Ik nam de negenentwintig keer dat ik het niet was geworden bij hospiteren altijd veelste persoonlijk, maar waar het eigenlijk op neer komt is dat ik het bij misschien maar bij vier van de negentwintig had kunnen worden.
Door Bumble ben ik nu uiteraard ook weer aan het daten. De dates bestaande uit een eerste jaars finearts, kunstgeschienis meisje en twee non-binaire nerds. Het kunstgeschiedenis meisje heb ik met een leuge dat ik al verliefd ben geworden afgewimpeld. Vandaag had ik een date met M de eerste jaars fineart student, zei vertelde dat ze mijn werk passieloos vindt. Ze zei er meteen achteraan dat ze het meeste werk passieloos vindt overkomen. Oja en ze zei ook dat ze mijn werk ‘LAZY ‘ vindt. Natuurlijk doet mij dat wel iets, omdat het plaats vind in een rijtje van mensen die mijn werk niet echt ‘het’vonden.
Fien, Sep, M, Vallerie, Lola, mij ouders, ze vonden mijn werk niet mijn beste werk. Voor het eerst in mijn leven voel ik mij er eigenlijk niet heel erg door geraakt. Zou het dus kunnen dat ik mij zelf ook niet genoeg verbind met mijn werk? Is mijn werk een schild tegen mijn eigen kwetsbaarheid? Dat denk ik op sommige momenten van wel. Ben ik wel echt aanwezig in mijn werk? Ik denk dat ik mijn nieuwe werk heel graag intuitief wilde houden, maar daar gaat ook iets in verloren, namelijk de scherpe visie, het werk beland in een visieloze waanzin en dat is niet de bedoeling.Als er iemand een bepaalde vorm van visie moet hebben is het de kunstenaar. De kunstenaar staat als laatste aan de keten om met volledige ogenschijn open te staan voor fascinatie, de fascinatie voor gewoon de wereld.
Dat maakt dat ik daar onderliggend ergens van baal. Ik baal dat mijn kunst niet duidelijk de kunstenaar meeneemt en hierdoor de vaagheid die beeldende kunst heeft lijkt te misbruiken. Ik heb daarin te weinig gevochten, ik mag gewoon werelden scheppen en het daarbij laten. Ik zie dat als te simpel, maar dit is wat bijna iedereen gewoon doet. Ik heb mij de afgelopen tweeenhalf jaar dood lopen staren op ‘de sticker’. De sticker in de breedste zin van het woord, een zoektocht naar hoe een beeldverstoring het beeld een actieve emotie kaan toe sturen. Hierdoor ben ik in het oneindige doolhof van lakjes, slijtages en platte bovenlagen gekomen. Het beeld, mijn figuratie wordt hierdoor getrokken naar het conceptuele in plaats van dat het in de totalen glorie van haar eigen geloof mag staan.
Ik ben hierdoor echt van mening en op de uitkomst gekomen; ik wil weer gewoon een wereld maken! En ik zie wel of daar verstoringen komen, maar deze verstoringen moeten even iets minder de boventoon vormen.
De verstoring van het beeld is ook een synoniem voor mijn leven. Ik zit ook altijd onrustig mij bezig te houden. En als ik niks wil doen, dan mag dat, net als dat als ik voetbal wil kijken dit mag, ookal zou ik mijn hele leven npog alleen maar voetbal kijken en wordt ik een voetbalkunstenaar, so what. Het is niet aan mijn innerlijk om het een hoger te zien dan het ander, ik moet minder braaf zijn en lekker doen waar ik zin in heb!!!!!!
21-07-2026
- wees blij met wat je hebt
Zo zimpel kan de les zijn. Na het daten merk ik dat wat ik in mijn eigen leven heb op een veel beteren manier waardeer. Ik heb al zoveel mensen om mij heen waar ik liefde van krijg, ik kan beter meer in hun investeren dan in de simpelen picnics die ik via de apps ontvang. Tuurlijk het streelt je ego en zoenen met een vreemde is leuk, dat blijft leuk, maar zo iemand als Marieke die ga ik niet zomaar meer vinden. Ik vind het leuk dat ze zoveel woorden besteed aan de algemenen dingen uit haar leven. Ik vind haar pragmatisme dat een waanzinige vorm van onderneming kan optuigen oneindig fascinerend. Dat ze in één dag haar kamer kan opruimen en eventjes de helft van haar bezittingen weg doet, geweldig. Dat ze zo spontaan kan reageren alsof elke grap een nieuwe grap is. Haar lach die zo mooi is. Ik hou van haar haar. Misschien wel het mooiste haar dat ik heb gestreeld. Ik ben verliefd op iemand waarmee het uit is gegaan, we zouden eigenlijk gebroken harten moeten hebben, maar dat we geen seks meer hebben brengt ons dichter bij elkaar.